«Μαμά, τελείωσα τον οδοντίατρο και γυρίζω»: Η τελευταία φράση της 18χρονης πριν πέσει στην παγίδα του θανάτου!
0
Κάποια εγκλήματα μοιάζουν να εξαφανίζονται μέσα στην ομίχλη του χρόνου, αφήνοντας πίσω τους μόνο αναπάντητα ερωτήματα, σπαραγμό και έναν ένοχο να περιφέρεται ελεύθερος, πιστεύοντας ότι κορόιδεψε για πάντα τη δικαιοσύνη. Όμως, η επιστήμη έχει τη δική της μνήμη. Όταν η τεχνολογία εξελίσσεται, τα στόματα που έμειναν ερμητικά κλειστά από τον φόβο αρχίζουν να μιλούν και τα στοιχεία που σκονίζονταν σε κάποιο ξεχασμένο συρτάρι μετατρέπονται σε αμείλικτους μάρτυρες.
Μια από τις πιο ανατριχιαστικές και πολυπλοκότερες υποθέσεις εξαφάνισης και δολοφονίας στα χρονικά της Ελβετίας έρχεται να αποδείξει ότι το τέλειο έγκλημα δεν υπάρχει. Μια 18χρονη κοπέλα, ένα συνηθισμένο ραντεβού στον οδοντίατρο, ένα μοιραίο «stop» στον δρόμο και μια δεκαετία απόλυτης σιωπής συνθέτουν ένα ψυχολογικό θρίλερ που καθηλώνει, με απρόσμενες ανατροπές, λάθη της αστυνομίας που κατέστρεψαν ζωές αθώων και έναν serial killer που κρυβόταν πίσω από το προσωπείο του φυσιολογικού οικογενειάρχη.
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αγωνίας: Η τελευταία μέρα της 18χρονης
Ήταν Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 1990, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, όταν η 18χρονη Μπιζίτ Ντιρ (Béatrice Dürr) ετοιμάστηκε να φύγει από το πατρικό της σπίτι στο Ταβάν, έναν ήσυχο, μικρό δήμο της Ελβετίας. Η νεαρή κοπέλα, που εργαζόταν ως βοηθός φαρμακοποιού και ετοιμαζόταν να κάνει το επόμενο βήμα στη ζωή της νοικιάζοντας δικό της διαμέρισμα, είχε προγραμματίσει να επισκεφτεί τον οδοντίατρό της στη γειτονική πόλη Μπιλ (Biel).
Επειδή το αυτοκίνητό της βρισκόταν τότε στο συνεργείο για επισκευή και δεν υπήρχε άμεση ανταπόκριση από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η Μπιζίτ επέλεξε έναν τρόπο μετακίνησης που ήταν ευρέως αποδεκτός εκείνη την εποχή στην επαρχία: το λεγόμενο «stop», δηλαδή την επιβίβαση σε τυχαία, διερχόμενα οχήματα. Ο πατέρας της γνώριζε αυτή την πρακτική και, όταν το ρολόι έδειξε 6 το απόγευμα και η κόρη του δεν είχε επιστρέψει για το βραδινό γεύμα, προσπάθησε αρχικά να καθησυχάσει τον εαυτό του. Θεώρησε ότι ίσως είχε καθυστερήσει με κάποιον φίλο ή ότι η εύρεση οχήματος καθυστέρησε.
Όμως, το επόμενο πρωί, η πραγματικότητα διέλυσε κάθε ελπίδα. Το κρεβάτι της ήταν άθικτο. Η απουσία της ολόκληρη τη νύχτα χωρίς καμία ειδοποίηση δεν ταίριαζε στον υπεύθυνο χαρακτήρα της. Οι γονείς άρχισαν να τηλεφωνούν σε φίλους, συγγενείς και στο φαρμακείο, αλλά κανείς δεν την είχε δει μετά το μεσημέρι. Ο οδοντίατρος επιβεβαίωσε ότι η κοπέλα είχε ολοκληρώσει κανονικά το ραντεβού της γύρω στις 3:00 το απόγευμα και είχε αποχωρήσει. Από εκείνη τη στιγμή, τα ίχνη της χάθηκαν στον δρόμο της επιστροφής.
Το μακάβριο εύρημα κάτω από τη γέφυρα και τα «τυφλά» χρόνια της έρευνας
Η αστυνομία, ακολουθώντας την τυπική γραφειοκρατική πρακτική της εποχής για ενήλικα άτομα, αντιμετώπισε αρχικά την εξαφάνιση ως πιθανή εκούσια απομάκρυνση λόγω των εορτών. Ωστόσο, η πίεση της οικογένειας και οι δημόσιες εκκλήσεις ανάγκασαν τις αρχές να κινητοποιηθούν. Παρά τις αφίσες, τις ραδιοφωνικές εκκλήσεις και τις έρευνες των εθελοντών, η τύχη της κοπέλας παρέμεινε άγνωστη για εβδομάδες.
Η ανατροπή ήρθε στις 5 Ιανουαρίου 1991. Δύο αγόρια, 12 και 14 ετών, που έπαιζαν στα περίχωρα της πόλης Μπιλ κάτω από μια μεγάλη οδική γέφυρα, μέσα σε πυκνή βλάστηση και μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, εντόπισαν το άψυχο σώμα μιας γυναίκας. Ήταν η Μπιζίτ.
Η εικόνα στο σημείο μαρτυρούσε πρωτοφανή αγριότητα. Η κοπέλα είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και βίαιης επίθεσης, ενώ έφερε πολλαπλά τραύματα από μαχαίρι στον θώρακα και την πλάτη. Η επίσημη ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι ο θάνατός της επήλθε από ασφυξία δια χειρών σε δύο φάσεις, ενώ δίπλα στο πτώμα βρέθηκε ένα κοινό οικιακό μαχαίρι με ίχνη αίματος και τα διπλωμένα ρούχα της.
Παρότι οι αρχές συνέλεξαν βιολογικό υλικό από τη σκηνή του εγκλήματος, η τεχνολογία DNA στις αρχές της δεκαετίας του ’90 βρισκόταν σε βρεφικό στάδιο. Τα εργαστήρια απέδωσαν μόνο ένα μερικό και αποσπασματικό προφίλ, το οποίο δεν αρκούσε για ταυτοποίηση σε βάση δεδομένων. Χωρίς κάμερες ασφάλειας και με έναν βασικό μάρτυρα που είχε δει τη νεαρή να μπαίνει σε άγνωστο αυτοκίνητο να εξαφανίζεται από την περιοχή, η υπόθεση οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Ο φάκελος μπήκε στο αρχείο και η κοινωνία ξέχασε σταδιακά το αποτρόπαιο έγκλημα.
Η αναζωπύρωση του 2001 και η τραγική παγίδα στον αθώο πολίτη
Δέκα ολόκληρα χρόνια αργότερα, το 2001, ένας νέος ερευνητής ανέφερε τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα της περιοχής. Με τις σύγχρονες πλέον μεθόδους ανάλυσης DNA, τα παλιά πειστήρια στάθηκαν ξανά στο εργαστήριο. Η έκπληξη ήταν διπλή: στα δείγματα εντοπίστηκαν δύο διαφορετικά γενετικά προφίλ από δύο διαφορετικούς άνδρες.
Η πρώτη ταυτοποίηση οδήγησε τις αρχές σε έναν οικονομικό αναλυτή και έφεδρο αξιωματικό του ελβετικού στρατού, τον Λουάν Ζακό. Συλληφθείς κατ’ ομολογία του, ο άνδρας παραδέχτηκε ότι διατηρούσε μια μυστική, ερωτική σχέση με τη 18χρονη και ότι είχαν συνευρεθεί συναινετικά την παραμονή της εξαφάνισής της, εξηγώντας έτσι γιατί το DNA του βρέθηκε στα ρούχα της. Ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά τη δολοφονία.
Οι αρχές, τυφλωμένες από την επιθυμία να κλείσουν την υπόθεση, απέρριψαν τους ισχυρισμούς του, τον προφύλακισαν και τον οδήγησαν σε έναν εφιάλτη 60 ημερών αυστηρής κράτησης. Ο άνθρωπος αυτός είδε τη ζωή του να διαλύεται, έχασε βάρος, κατέφυγε σε υπνωτικά και υπέστη κοινωνικό στιγματισμό, προτού αποδειχθεί τελικά ότι η παρουσία του στα ρούχα ήταν απολύτως συμπτωματική και συναινετική, οδηγώντας στην αθώωσή του το 2003. Η αστυνομία είχε κινδυνεύσει να καταστρέψει έναν αθώο, πέφτοντας στην παγίδα της βιαστικής δικαίωσης.
Ο πραγματικός δολοφόνος και η σκιά ενός serial killer
Το δεύτερο γενετικό προφίλ, ωστόσο, ήταν αυτό που έκρυβε τον αληθινό εφιάλτη. Ανήκε στον Πάτρικ Μπότινγκερ, έναν άνδρα που την εποχή της εξέτασης βρισκόταν ήδη έγκλειστος στις ελβετικές φυλακές, εκτίοντας ποινή κάθειρξης 15 ετών για μια άλλη δολοφονία που είχε διαπράξει το 1997 σε βάρος ενός αθλητή bodybuilding, επειδή… θεώρησε ότι τον είχε κοιτάξει με στραβό μάτι!
Όταν οι αστυνομίες τον επισκέφτηκαν στο κελί του, ο Μπότινγκερ τήρησε παγωμένη, αδιάφορη στάση, αρνούμενος τα πάντα. Όμως, το πλέγμα των αποδεικτικών στοιχείων είχε πλέον κλείσει γύρω του.
Η έρευνα αποκάλυψε το πόσο επικίνδυνος και τρομοκρατικός ήταν. Ένας μάρτυρας-κλειδί, ο οποίος το 1990 εργαζόταν μαζί του στο ίδιο τυπογραφείο και είχε δώσει αρχική κατάθεση στην αστυνομία ότι είδε τη κοπέλα να μπαίνει σε αυτοκίνητο, είχε αναγκαστεί να εξαφανιστεί και να αλλάξει ζωή. Ο Μπότινγκερ, μόλις έμαθε ότι είχε μιλήσει στις αρχές, τον είχε απομονώσει, τον είχε πιάσει από τον λαιμό προσπαθώντας να τον πνίξει και του είχε ξεκαθαρίσει ότι, αν ξαναμιλούσε, θα είχε χειρότερη μοίρα από τη Μπιζίτ. Ο ακραίος αυτός εκφοβισμός είχε κλείσει τα στόματα για πάνω από μια δεκαετία.
Η δίκη, η απάθεια του κτήνους και η οριστική δικαίωση
Η δίκη ξεκίνησε τον Μαΐο του 2005. Ο κατηγορούμενος παρακολούθησε όλη τη διαδικασία με απόλυτη απάθεια, χωρίς ίχνος μεταμέλειας, κρυπτόμενος τελικά πίσω από έναν ισχυρισμό «πλήρους αμνησίας» για εκείνη την ημέρα. Οι ψυχίατροι τον περιέγραψαν ως έναν ψυχοπαθητικό χαρακτήρα με ναρκισσιστικά στοιχεία, ανίκανο να εχει έλεγχο στις εκρήξεις θυμού του, ο οποίος το 1990, πιεζμένος από τα οικονομικά και οικογενειακά του προβλήματα (η σύζυγός του περίμενε παιδί), είχε ξεσπάσει πάνω στην ανυπεράσπιστη 18χρονη.
Το δικαστήριο απέρριψε τις δικαιολογίες του περί αλλοιωμένων δειγμάτων DNA και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη. Ακόμη και χρόνια αργότερα, το 2016, όταν ζήτησε μετατροπή της ποινής του σε θεραπευτικό μέτρο, το αίτημά του απορρίφθηκε επειδή αρνήθηκε να ομολογήσει.
Η ιστορία της Μπιζίτ Ντιρ μένει χαραγμένη ως ένα σκοτεινό μνημείο της ανθρώπινης κτηνωδίας, αλλά και ως μια φωτεινή απόδειξη ότι η επιστήμη, αργά ή γρήγορα, φωτίζει τα πιο σκοτεινά υπόγεια της Ιστορίας. Δυστυχώς, η μητέρα της κοπέλας έφυγε από τη ζωή το 2009 από ασθένεια, προλαβαίνοντας πάντως να μάθει ότι ο δολοφόνος του παιδιού της είχε κλειστεί για πάντα πίσω από τα σίδερα.
Πηγή